هم اکنون که در آستانه شهادت امام سجاد قرار گرفته ایم، لازم دانستیم تا به مسأله ای بپردازیم که از کوتاهی های ما در تبلیغ فرهنگ اسلامی به حساب می آید. 

بررسی شهید مطهری درباره عبارت غلطی که ایرانی ها به کار می برند:
 

به طور قطع و یقین در این حادثه بسیار بزرگ تاریخی تدریجا تحریفاتی در طول زمان پیدا شده است . و بدون شک در اینجا وظیفه ای هست که باید با این تحریفات مبارزه کرد .

مطلبی که مخصوص ما ایرانی هاست این است که به امام چهارم علیه السلام می گوییم امام زین العابدین بیمار ! غیر از زبان فارسی در هیچ زبان دیگری کلمه بیمار را دنبال اسم امام زین العابدین نمی بینیم . در زبان عربی چنین کلمه ای نیست . ایشان القاب زیادی دارند ، السجاد یکی از القابشان است ، ذوالثفنات یکی القابشان است . آیا شما کتابی در دنیا پیدا می کنید که لقبی به زبان عربی به امام داده باشند که مفهوم بیماری را برساند ؟! 

امام زین العابدین تنها در ایام حادثه عاشورا بیمار بودند ( شاید تقدیر الهی بود برای اینکه باید این امام زنده می ماند و نسل امام حسین از این طریق - ادامه پیدا می کرد- و همان بیماری سبب نجات ایشان شد . چند بار تصمیم گرفتند امام را بکشند اما چون بیماری ایشان شدید بود ، گفتند چرا او را بکشیم ؟ او دارد می میرد . در دنیا چه کسی هست که در عمرش بیمار نشده باشد ؟ در غیر از این چند روز ببینید آیا یک جا نوشته اند که امام زین العابدین بیمار بود ؟! ولی ما امام زین العابدین را به صورت یک بیمار مریض زرد رنگ تب داری که همیشه عصا به دستش است و کمر خم کرده و راه می رود و آه می کشد ، ترسیم کرده ایم !!! همین دورغ! همین تحریف سبب شده است که بسیاری از اشخاص آه بکشند ، ناله بکنند ، خودشان را به موش مردگی بزنند تا مردم آن ها را احترام کنند و بگویند آقا را ببینید درست مانند امام زین العابدین بیمار است ، این تحریف است . امام زین العابدین ( علیه السلام ) با امام حسین ( علیه السلام ) و با امام باقر ( علیه السلام ) از نظر مزاج و بنیه هیچ فرقی نداشته است . امام بعد از حادثه کربلا چهل سال زنده بود . مانند همه سالم بود ، با امام صادق ( علیه السلام ) فرقی نداشته ، چرا بگوئیم امام زین العابدین بیمار است ؟! امامت به معنی نمونه بودن و سرمشق بودن است . فلسفه وجود امام این است که یک انسان ما فوق انسان ها باشد ، همانطور که پیغمبران ، "بشر مثلکم یوحی الی" بودند ، تا مردم از این مثل های اعلی پیروی و تبعیت کنند . اما وقتی که چهره این شخصیت ها این قدر مشوه شد ، خراب شد ، سیمایشان تغییر کرد ، دیگر قابل پیروی و لایق پیروی نیستند . یعنی پیروی از این شخصیت های خیالی به جای این که به نفع باشد ، نتیجه معکوس می بخشد . پس اجمالا دانستیم که خطر تحریف چقدر زیاد است . واقعا تحریف ضربت غیر مستقیم است ، از پشت خنجر زدن است . نسل یهودیان در جهان قهرمان تحریف اند . هیچکس به اندازه این ها در تاریخ جهان تحریف نکرده است ، و به همین دلیل هیچکس به اندازه این ها به بشریت ضربه نزده است ، حقایق را قلب و بدعتها ایجاد نکرده است . 

منبع : حماسه حسینی،شهید مطهری،صدرا،77-93

آن هنگام که خورشید وجودت در گودی قتلگاه به خون نشست و لحظاتی بعد در افق کربلا طلوع کرد، آسمان تیره و تار شد.
صدای برادرم علی بن الحسین (ع) را می‌شنیدم که به عمّه‌ام زینب کبری (س) فرمود : این همان لحظه‌ای است که همه ارکان هستی، از زمان هبوط آدم (ع) تا قیامت کبری بر آن گریسته‌اند. زمین و زمان ناله می‌کرد و کودکان می‌دویدند.
نبودی ببینی که دامن‌هایشان آتش گرفته بود و از گوشهایشان خون می‌چکید و من در آن میان مأمن و مأوایی جز دامن عمّه‌ام نداشتم. زمان به سختی می‌گذشت.قرار بر رفتن نداشتم. دوست داشتم که بیشتر نزدت می‌ماندم. اماّ مگر داغ تازیانه‌ها‌ بر جان کوچکم امان داده بود؟ کربلا جهنّم دشمنان تو شده بود و بهشت تو و یارانت. نمی‌توانستم چشم از چشمان به خون نشسته‌ات بردارم.
مرا به زور می‌کشیدند. چقدر سخت بود جدا شدن از پاره‌پاره‌های وحی. کاش مانده بودم و غبار از چهره‌ات برمی‌گرفتم. کاش پروانه وار دور شمع وجودت می‌گشتم و در پرتو عشق تو می‌سوختم. قرار بر رفتن نبود. از پا‌های آبله‌دارم بپرس که در این مسیر چقدر دویدم و الآن که سر زیبای تو در دامنم به میهمانی آمده؛ در گوشه‌ی این خرابه، در شهری که مردمانش بویی از مردانگی  نبرده‌اند، به برکت آمدنت آرام گرفته ام.
من در کربلا دیدم که ملائکه به تو و اهل بیتت غبطه می‌خوردند. خودم صدای شیون آن‌ها را هنگامی که بر سرنیزه بودی شنیدم.
خودم دیدم که دسته‌دسته جنیان و ملائکه از برای یاری تو آمدند و در برابرت زانو زدند. میخواهم مانند علی‎اصغر (ع) و علی‌اکبر (ع)، نزد جدّمان رسول خدا (ص) حاضر شوم و بگویم دشمنانت با تو و فرزندانت چه کرده‌اند.

آنچه در زیارت حسین بن علی(ع) بسیار چشمگیر است، ثوابهای کلان و پاداشهای عظیم و محیر العقولی است که در روایات ائمه، برای آن بیان شده است.امام صادق(ع) در روایتی، برای زیارت حسین بن علی، ثوابی همچون پاداش نبرد در رکاب پیامبر و امام عادل بیان می کند.(1) در جای دیگر، پاداشی همچون اجر شهیدان ( بدر ) را نوید می دهد.(2) و در احادیث بسیاری، ثواب حج و عمره مکرر را برای آن بر می شمارد. و در سخنی، امام صادق(ع) برای کسی که به زیارت حسین برود، با این خصوصیت که نسبت به حق آن حضرت، معرفت و شناخت داشته باشد ( عارفا بحقه ) پاداش آزاد کردن هزار برده، و آماده کردن هزار اسب برای مجاهدان راه خدا را بشارت داده است.(3) و با تعبیرات دیگر، پاداشهایی کمتر و بیشتر نقل شده است. راز آن چیست؟

این بخش برگرفته از کتاب های "آذرخشی از آسمان کربلا" تألیف استاد مصباح یزدی و کتاب "عاشورا، ریشه ها، انگیزه ها و ..." تألیف دفتر حضرت آیت الله مکارم شیرازی است.

امام حسین علیه السلام را بعضی صرفا راهی برای بخشیده شدن گناهان میدانند. به نظر شما آیا عزاداری اگر انسان ساز نباشد به شفاعت اهل بیت علیهم السلام ختم می شود؟ امام حسین(ع) که خود تمام حرکتش برای احیای اسلام و تربیت انسان بود میشود که عزاداری اش این اثرات را نداشته باشد؟ در این قسمت به تحلیل‏هاى صحیح و منطقى در موضوع فواید عزادارى در چهار عنوان اشاره مى‏شود:

1- حفظ مکتب اهل بیت علیهم السلام‏

به اعتراف دوست و دشمن، مجالس عزاى امام حسین علیه السلام عامل فوق العاده نیرومندى براى بیدارى مردم است و راه و رسمى است که آن حضرت آن را به پیروان خود آموخته تا ضامن تداوم و بقاى اسلام باشد.

اهمّیّت برپایى این مجالس و رمز تأکید ائمّه اطهار علیهم السلام بر حفظ آن، آنگاه روشن‏تر مى‏شود که ملاحظه کنیم شیعیان در عصر صدور این روایات به شدّت در ...

چرا براى بزرگداشت عاشورا به روش بحث و گفتگو اکتفا نمى‌شود؟

(گلچینی از «آذرخشی دیگر از آسمان کربلا» اثر آیت الله مصباح یزدی حفظه الله)

مرحوم شهید استاد مطهرى در این مورد تشبیهى داشتند. ایشان رفتار انسان را به خودرو تشبیه مى‌کردند. یک خودرو براى حرکت به دو عامل نیازمند است. عاملى که انرژى مکانیکى را در خودرو تولید کند، تا خودرو به کمک آن بتواند حرکت کند. غیر از انرژى مکانیکى، یک خودرو باید چراغ هم داشته باشد تا راه را بنمایاند و خودرو داخل دست انداز و گودال و پرتگاه نیفتد. اگر در محیط تاریکى موتور خودرو خیلى خوب کار کند و انرژى مکانیکى هم تولید کند، اما راه را نبینیم، ممکن است با خطرهاى بسیار جدى مواجه شویم. همچنین وجود انسان هم به دو نوع عامل نیازمند است. عاملى باید در درون ما باشد تا ما را برانگیزاند. باید شور و شوقى و علاقه اى نسبت به آن کار داشته باشیم تا بر انجام آن اقدام کنیم. و دیگر این که باید بدانیم به چه دلیل باید این کار را انجام دهیم؟ این کار، براى ما چه فایده اى دارد؟ و چگونه باید آن را انجام دهیم؟ مواردى از این قبیل از جمله عوامل شناختى است.

لذا علاوه بر شناخت و معرفت باید عواطف ما تحریک شود و احساسات ما برانگیخته شود تا این که ما هم بخواهیم کارى مشابه کار او انجام دهیم. پس تحقق چنین امرى نیازمند دو دسته از عوامل است. جلسات بحث و گفتگو و سخنرانى ها مى‌تواند آن بخش اول را تأمین کند، یعنى شناخت لازم را به ما بدهد. اما عامل دیگرى هم براى تقویت احساسات و عواطف لازم داریم، مانند جلسات سینه زنی، گریه کردن و . . . .

بنابراین صِرف بحث و بررسى عالمانه واقعه عاشورا نمى‌تواند نقش عزادارى را ایفا کند. باید صحنه هایى در اجتماع به وجود آید که احساسات مردم را تحریک کند. همین که صبح از خانه بیرون مى‌آیند مى‌بینند شهر سیاه پوش شده است، پرچم هاى سیاه نصب شده است، خود این تغییر حالت، دل ها را تکان مى‌دهد. گرچه مردم مى‌دانند فردا محرم است، اما دیدن پرچم سیاه اثرى را در دل آن ها مى‌گذارد که دانستن این که فردا اول محرم است آن اثر را نمى‌گذارد. راه انداختن دسته هاى سینه زنى با آن شور و هیجان خاص خود مى‌تواند آثارى را به دنبال داشته باشد که هیچ کار دیگر آن آثار را ندارد.

در این سى ـ چهل سال اخیر که حرکت حضرت امام(قدس سره) علیه دستگاه طاغوت و کفر شروع شد. ملاحظه کردید که در ایام محرم و صفر نام و عزادارى سیدالشهداء(علیه السلام) مردم را به حرکت وادار مى‌کرد. این شور و هیجان جز در ایام عاشورا پیدا نمى‌شود و جز با همین مراسم سنتىِ عزادارى یا نظایر آن حاصل نمى‌شود؛ این جا است که متوجه مى‌شویم چرا امام(قدس سره) بارها مى‌فرمود آنچه داریم از محرم و صفر داریم. چرا این همه اصرار داشت که عزادارى به همان صورت سنتى برگزار شود؟ چون در طول سیزده قرن تجربه شده بود که این امور نقش عظیمى در برانگیختن احساسات و عواطف دینى مردم ایفا مى‌کند و معجزه مى‌آفریند.

اگر بررسي کارشناسي و دقيقي در زمينه فرهنگ عاشورا و نگراني دشمنان اسلام از نهضت حسيني انجام گيرد و اينکه بسياري از نقشه‌ها و توطئه‌هاي آنان از طريق اين نهضت و توجه به ارزش‌ها و ضد ارزش‌ها در آن نقش برآب مي شود، به يقين اهميت و جايگاه فرمايش‌هاي گهربار مقام معظم رهبري، حضرت آيت‌ الله العظمي خامنه اي دو چندان مشخص مي شود، چرا که در فرمايش‌هاي ايشان کاملاً به مقتضيات و زمان شناسي عنايت ويژه اي شده است و براساس آن، ضمن بيان اهميت والاي نهضت عاشورا و عزاداري‌ها براي زنده نگه داشتن اين نهضت، آسيب ها و آفت ها را به صورت دقيق بررسي و بيان فرموده اند و تحليل هاي بسيار روشن و عالمانه اي را ارائه فرموده‌اند که به يقين توجه به اين بيانات تحليلگرانه، بسياري از حقايق را براي ما روشن مي سازد و از اجراي ناخودآگاهانه نقشه هاي دشمن باز مي دارد.

 از ويژگي‌هاي بارز فرمايش‌هاي مقام معظم رهبري (دام ظله العالي) به نکات قابل توجهی در ادامه‌ی مطلب اشاره خواهد شد ...

پاسداشت قیام عاشورا و سوگواری بر سالار شهیدان، در اعصار و قرون متمادی در تاریخ اسلام به صورت یکی از شعائر مهم دینی در سرزمین های اسلامی برپا می شد. در این میان، کشور ایران از قرن ها پیش به رغم بعضی از موانع و مشکلات از کانون های مهم سوگواری محرم بوده است.

از همان آغاز، ایرانیان بیش از اقوام و ملت های دیگر به خاندان نبوت علاقه نشان دادند و این اشتیاق را نه تنها در مجالس سوگواری و مانند آن، بلکه در هنر و ذوق خود و عرصه هایی چون معماری اسلامی، کاشی کاری، آجرکاری و... متجلی ساختند.

عزاداری ایرانیان ابتدا گسترده و فراگیر نبود و گاه اختناق حکام عباسی و دیگر فرمانروایانی که تحمل این هیجان های مقدس را نداشتند به آنان اجازه نمی داد حتی این برنامه ها را در مکانی محدود برگزار کنند.

با وجود تلاش های فکری، فرهنگی و ادبی شیعیان در پرحرارت نمودن حادثة عاشورا، تا زمان به قدرت رسیدن آل بویه، ارادتمندان امام حسین در ایران برای بروز ارادت خود به عاشوراییان دچار مشکلات و رنج های فراوانی بودند، تا آنکه ...

امروز مدينه ميهماناني ناآشنا دارد. 60 مرد كه نامه‌اي از پيامبر دريافت كرده‌اند و آمده‌اند تا سخنان ايشان را از نزديك بشنوند. پيامبر n مي‌فرمايد: «آنچه من از شما خواسته‌ام، پذيرش اسلام و پرستش خداي يگانه است.» اسقف اعظم پاسخ مي‌دهد: «اگر منظور از پذيرش اسلام، ايمان به خداست، ما قبلاً به خدا ايمان آورده‌ايم و به احكام او عمل ميكنيم.» پيامبر n مي‌فرمايد: «پذيرش اسلام، علائمي دارد كه با آنچه شما معتقديد و انجام مي‌دهيد، سازگاري ندارد. شما براي خدا فرزند قائليد و مسيح را خدا مي‌دانيد ...» بحث كمي به طول مي‌انجامد. ناگهان فرشته وحي نازل مي‌شود و كلامي را از جانب خداوند براي پيامبر مي‌آورد: «وضع حضرت عيسي j در پيشگاه خداوند، همانند حضرت آدم j است كه او را به قدرت خود از خاك آفريد ...»1 مدتي سكوت حكم فرما مي‌شود. عاقبت اسقف اعظم به حرف مي‌آيد: «ما قانع نشديم. تنها راهي كه مي‌ماند، اين است كه با هم مباهله كنيم. يعني ما و شما دست به دعا برداريم و از خداوند بخواهيم كه دروغگو به عذاب خداوند گرفتار شود.» پيامبر تعجب مي‌كند. باز فرشته وحي فرود مي‌آيد و پيام خداوند را به پيامبر مي‌رساند. پيام اين است: «هر كس پس از روشن شدن حقيقت، با تو به انكار و مجادله برخيزد، بگو بياييد، شما فرزندانتان را بياوريد و ما هم فرزندانمان را، شما زنانتان را بياوريد و ما هم زنانمان را. شما جان‌هايتان را بياوريد و ما هم جانهايمان را،‌ سپس با تضرع به درگاه خدا رويم و لعنت او را بر دروغگويان طلب كنيم.»2 صبح روز بعد در صحراي بيرون مدينه، شصت دانشمند ايستاده‌اند و چشم به دروازه‌ي مدينه دوخته‌اند.كمي بعد پيامبر به همراه حسن j و حسين j از دروازه مدينه خارج مي‌شود. پشت سر او تنها علي j و فاطمه h ديده مي‌شوند. اسقف با صداي لرزان مي‌گويد: «همين نشان حقانيت است. به جاي اين كه لشكري را براي مباهله بياورد، فقط عزيزان و نزديكان خود را آورده است ...» مي‌دود و خود را به پيامبر مي‌رساند. سرش را به زير مي‌افكند و مي‌گويد: «ما را از مباهله معاف كنيد. هر شرطي كه داشته باشيد، قبول مي‌كنيم.» پيامبر با بزرگواري و مهرباني، انصرافشان را مي‌پذيرد و مي‌پذيرد كه به ازاي پرداخت ماليات و جزيه (كه از مباحث فقهي مي‌باشد)، از جان و مال آنان، محافظت كند.

۱- آل عمران، آيه 59 

۲- آل عمران، آيه 6